Solo Performance by Andreas Konstantinou

Archive for April, 2014


Project Bacchae — Teaser

θΘ — Project Bacchae
“Project Bacchae” is a solo performance.
One actor on stage narrates the story of “Bacchae” by Euripides.
Conceived, directed and performed by Andreas Konstantinou.


θΘ — Εργασία Βάκχες
Η παράσταση “Εργασία Βάκχες” είναι μια solo performance.
Ένας ηθοποιός επί σκηνής αφηγείται τις “Βάκχες” του Ευριπίδη.
Η ιδέα, η σκηνοθεσία και η ερμηνεία είναι του Ανδρέα Κωνσταντίνου.



Definition / Ορισμός

Screen Shot 2014-04-07 at 9.40.11 PM

The Performance

“Project Bacchae” is a solo performance.
One actor on stage narrates the story of “Bacchae” by Euripides.
The play was written towards the end of Euripides’ life
and is considered one of the writer’s greatest tragedy works.
The performance includes elements of narrative and physical theatre,
dance, sculpture, painting, live and recorded music and singing.
Project Bacchae is a live procedure, constantly moving, changing, evolving.
It is conceived, directed and performed by Andreas Konstantinou.


Η παράσταση “Εργασία Βάκχες” είναι μια solo performance.
Ένας ηθοποιός επί σκηνής αφηγείται τις “Βάκχες” του Ευριπίδη.
Το έργο γράφτηκε προς το τέλος της ζωής του Ευριπίδη
και θεωρείται από τα σπουδαιότερα έργα του τραγικού συγγραφέα.
Η παράσταση περιλαμβάνει στοιχεία από αφηγηματικό και σωματικό θέατρο,
χορό, γλυπτική, ζωγραφική,  ζωντανή και ηχογραφημένη  μουσική και τραγούδι.
Η ιδέα, η σκηνοθεσία και η ερμηνεία είναι του Ανδρέα Κωνσταντίνου.




I was looking for symbols.

I was in search of symbols.

I saw many signs of planets, concepts, customs, animals, mythical creatures and countries.
During my research on symbols of death, I discovered the uppercase theta (Θ).
I observed this letter closely.
I counted the letters of the alphabet and found that it is the 8th letter.
So I converted the lowercase theta (θ) in a reclining 8, which is the symbol of infinity
and decided to use it as a divine symbol in the play.
Bringing these thoughts in correlation to the text,
led me to clearly see the following Greek words beginning with the letter θ:

Thebes (Θήβα)
the new religion (θρησκεία) imposed by the new God (θεός)
the courage (θάρρος) of Kadmus
the audacity (θράσος) of Pentheus
the anger (θυμός) of Dionysus
the lamentation (θρήνος) of Agave.
Thus, from these terms governing the play arose θΘ, as the symbol of the group
of people that worked on the setting up of this project.
If I were to give a definition for these two thetas,
I would say
Theatre (θέατρο) against Death (Θάνατος)
standing as art, creation and life against decay,
stagnation and apathy.

Andreas Konstantinou


Έψαχνα σύμβολα.

Είδα πολλά σύμβολα από πλανήτες, έννοιες, έθιμα, ζώα, μυθικά πλάσματα και χώρες.
Κατά την αναζήτηση μου στα σύμβολα του θανάτου, ανακάλυψα το κεφαλαίο θήτα (Θ).
Παρατήρησα το γράμμα αυτό καλά.
Μέτρησα το αλφάβητο και είδα πως είναι το νούμερο 8.
Έτσι μετέτρεψα το  πεζό θήτα (θ) σε πλαγιασμένο 8 που είναι το σύμβολο του απείρου
και χρησιμοποιείται σαν θεϊκό σύμβολο στην παράσταση.

Φέρνοντας τις σκέψεις αυτές στο κείμενο
μπορούσα πια καθαρά να διακρίνω
την Θήβα
την νέα θρησκεία που επιβάλλει ο καινούριος θεός
το θάρρος του Κάδμου
το θράσος του Πενθέα
τον θυμό του Διονύσου
τον θρήνο της Αγαύης.
Έτσι προέκυψε το θΘ
σαν σύμβολο της ομάδας της συγκεκριμένης εργασίας.
Αν θα έπρεπε να δώσω έναν ορισμό για τα δύο αυτά θήτα,
θα έλεγα
το θέατρο ενάντια στο Θάνατο
με την έννοια της τέχνης, της δημιουργίας, της ζωής ενάντια στην φθορά,
την στασιμότητα και την απάθεια.

Ανδρέας Κωνσταντίνου

Andreas Konstantinou — θΘ


Euripides’ Bacchae.

Looking inside myself, I ask “why?”.
I find it impossible to include in a simple answer all those reasons that led me to engage in this particular tragedy.

In 2008 I read the text, translated by George Cheimonas, for the first time.
I was at that time a second-year student at the National Theatre Drama School.
From that moment on an unspoken, even to my own self,
desire to wade into this play urged. I found myself preoccupied by the characters of this tragedy.
Each one in its own way. There were many times that I fantasized about impersonating these characters.

All of them.

Tiresias, Kadmus, Pentheus, his slave, Dionysus, the two messengers, Agave.
I was trying to see the story through their (own) eyes, understand their words and deeds.
Always going by the rule of the story.

My mind always spinning around the story, on what is said.
Thus, I realized that my greatest need was to tell this story.
Not to impersonate one or more characters, but to find a way to tell the story
that so much consciously, subconsciously and perhaps unconsciously deplored me all these years.

I called this project “Project Bacchae” because this is how I see it; this is the way I worked on it. Because this is what it really is.
A project on this great text, using the wonderful translation of George Cheimonas, various technical means, my body and voice.

This is the main idea; I am using the story to project it while the story itself is using me to be told.

It seems rather fair.

On board with me on this creative journey are my friends. People having little or nothing to do previously with what we call the world of theatre.
Together we created the “ingredients” for the show; scenography, music, costumes, photographs and films.
I chose them based on two very important, both for the project and me, criteria; Firstly, the fact that they are good friends of mine
and I love them deeply. 

Secondly, that I admire and appreciate their work, aesthetics and artistry.

I created this website to share the progress of our work with anyone who wants to follow.

Andreas Konstantinou


Οι Βάκχες του Ευριπίδη.

Κοιτώ μέσα μου, ρωτώντας τον εαυτό μου “γιατί;”.
Μου είναι αδύνατο να συμπεριλάβω σε μια απάντηση τους λόγους που με κάνουν να ασχοληθώ με την τραγωδία αυτή.

Διάβασα το κείμενο, σε μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά, πρώτη φορά το 2008. Δευτεροετής φοιτητής της δραματικής σχολής
του Εθνικού θεάτρου. Από την στιγμή εκείνη δημιουργήθηκε η ανομολόγητη, ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό,
επιθυμία να καταπιαστώ με το έργο αυτό. Με απασχολούσαν τα πρόσωπα της τραγωδίας, το καθένα με το δικό του τρόπο,
για το δικό του λόγο. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να φαντασιώνεται πως υποδύεται τους ρόλους αυτούς.


Τον Τειρεσία, τον Κάδμο, τον Πενθέα, το δούλο, το Διόνυσο, τους δύο αγγελιαφόρους, την Αγαύη.
Προσπαθούσα να δω την ιστορία  από τα  δικα τους μάτια, να καταλάβω τα λόγια και τις πράξεις τους.
Με γνώμονα πάντα την ιστορία.

Ο νους μου πάντα κατέληγε στην ιστορία, στο τι λέγεται σε αυτήν.
Έτσι συνειδητοποίησα ότι η μεγαλύτερη ανάγκη μου ήταν τελικά να πω αυτήν την ιστορία.
Όχι να υποδυθώ έναν ή περισσότερους ρόλους, αλλά να βρώ έναν τρόπο να αφηγηθώ αυτήν την ιστορία
που τόσο πολύ,  συνειδητά, υποσυνείδητα και ίσως και ασυνείδητα με απασχολούσε όλα αυτά τα χρόνια.

Ονομάζω το εγχείρημά μου “Εργασία Βάκχες” γιατί έτσι το αντιλαμβάνομαι, έτσι το δουλεύω και αυτό εν τέλει είναι.
Μια εργασία με το σπουδαίο αυτό κείμενο, χρησιμοποιώντας μια υπέροχη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά,
διάφορα τεχνικά μέσα, το σώμα και την φωνή μου.

Η βασική ιδέα της εργασίας αυτής είναι η εξής:  χρησιμοποιώ το έργο για να το παραστήσω και το έργο χρησιμοποιεί εμένα για να ειπωθεί.

Δίκαιο μου φαίνεται.

Στο δημιουργικό αυτό ταξίδι επέλεξα συνεργάτες οι οποίοι έχουν ασχοληθεί από ελάχιστα έως καθόλου με τον κόσμο του θεάτρου.
Μαζί τους δημιουργούνται τα υλικά της παράστασης. Σκηνικά, μουσική, κοστούμια, φωτογραφημένο και κινηματογραφημένο υλικό.
Τους επέλεξα με βάση δύο πολύ σημαντικά, για εμένα και την εργασία αυτή, κριτήρια. Πρώτο είναι το γεγονός, ότι είναι όλοι τους
πολύ καλοί μου φίλοι και τους αγαπώ βαθειά. Δεύτερο είναι το γεγονός οτι θαυμάζω και εκτιμώ πολύ τη δουλειά, την αισθητική και το μεράκι τους.

Δημιούργησα τον ιστότοπο αυτόν για να επικοινωνώ την πρόοδο της δουλειάς μας με όποιον θελήσει να την παρακολουθήσει.

Ανδρέας Κωνσταντίνου

Ομάδα θΘ

θθ – Τhe Team


We searched the memory of ancient tragedy in us.

The most tangible samples of representation from ancient Greece are the sculptures.
We found the idea of ​​a living statue interesting.
In an attempt to integrate our concept into the performance we chose the most essential material in sculpture, the clay.
Clay is a living material.
We watched all its stages.
From liquid it becomes solid. From a whole mass that covers the body, it breaks creating smaller and larger cracks
and ends up getting torn off along the recollection of the story, leaving a few traces on the numb skin.

The background of the performance had to be simple and allow the actor to interact with it.
For this reason we chose a versatile material in terms of dimension.
The basic idea was to create a spot in the world that we set, where the dramatic personae could be presented.

We chose the shape of the circle and set in the centre of it the divine symbol of the play, the ∞ (infinite).
Every character of the play is presented within this area.
The chorus appears through a music and sound equipment installation.
The messengers appear in a larger circle defined by light.”

Konstantinos Pavlidis


Αναζητήσαμε την μνήμη της αρχαίας τραγωδίας μέσα μας.

Τα πιο χειροπιαστά δείγματα αναπαράστασης από την αρχαία Ελλάδα είναι τα γλυπτά.
Θεωρήσαμε ενδιαφέρουσα την ιδέα ενός ζωντανού ανδριάντα.
Στην απόπειρα ενσωμάτωσης της ιδέας μας στην παράσταση επιλέξαμέ το πιο βασικό μέσο της γλυπτικής, τον πηλό.
Ο πηλός είναι ένα ζωντανό υλικό.
Τον παρατηρήσαμε σε όλα του τα στάδια.
Από υγρός γίνεται στερεός, από ενιαία μάζα που καλύπτει το σώμα, σπάει δημιουργώντας
μικρές και μεγάλες ρωγμές και καταλήγει να αποκολλάται παίρνοντας μαζί του την αναμνηση της ιστορίας
που έχει ειπωθεί, αφήνοντας μερικά ίχνη της πανω στην μουδιασμένη δερματική συνέχεια.

Το σκηνικό της παράστασης έπρεπε να είναι απλό και να επιτρέπει στον ηθοποιό να διαδρά μαζί του.
Για τον λόγο αυτό επιλέξαμε ένα υλικό ευμετάβλητο σε οτι αφορά τις διαστάσεις του.
Η βασική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί ένα σημείο μέσα στον κόσμο που στήναμε, στο οποίο να
εμφανίζονται τα πρόσωπα του δράματος.

Επιλέξαμε το γεωμετρικό σχήμα του κύκλου και ορισαμε στο κέντρο αυτού το θεϊκό σύμβολο της παράστασης, το ∞
Όλοι οι χαρακτήρες του έργου παρουσιάζονται στον χώρο αυτό.
Ο χορός εμφανίζεται σε μια εγκατάσταση μουσικού και ηχητικού εξοπλισμού.
Οι αγγελιαφόροι εμφανίζονται σε έναν μεγαλύτερο κύκλο ορισμένο από το φως.

Κωνσταντίνος Παυλίδης




The swan-song of Euripides, such a phenomenal and primary study on the collision of art and knowledge, religion and belief, darkness and light, instincts and logic, emotion and intellect. Just hearing the words ancient tragedy in the same sentence with the question; “Would you like to write the music?” was enough to trigger an enthusiasm so intense that could be compared only with the fear of failure of the project.

That’s because on the one hand, this was the first time I did something like this and on the other hand because it was something arising from a collective artistic impulse among some fraternal friends of mine with whom I share the same view. The view that art is a living form of expression and therefore if it does not move and evolve, if it is not adapted to a contemporary visual environment, it will end up being obsolete, something that can be looked at with respect and awe, but can never be touched.

In a first reading of this play I was particularly struck by its condensed writing, full of truths and meanings so neglected nowadays that their value was immediately perceptible from the inside out. As if it comes from a deeper psychological need to redefine our objectives and ourselves through this timeless union with the values ​​of the past, to something beyond ourselves, something absolutely true.

Somehow I had to find the connection between the music of now and then and the Eastern course of Dionysus worship through the West-approaching ancient Greek thought.

The answer, as might have been expected, came partly though the text itself.

“I have left the wealthy lands of the Lydians and Phrygians”.. Dionysus says in the very first act of the play. That alone was enough to trigger a series of musical impressions in my mind, which resulted in my using the Phrygian diatonic scale combined with ancient monodic themes and contemporary ways of static, free and tone shifting musical themes as a basis.

Other influences that played a decisive role in the synthesis of chorales for me was the mystagogic atmosphere of the music of the Slint, the heritage of the harmonious innovation of C. Debussy, M. Ravel and E. Satie as the implicit continuity of contemporary music and jazz through the free improvisation and the extreme expressiveness of the music of John Cage.

I hope that the result will justify our choice to renegotiate and re-introduce such an important part of Greek and world heritage and that through this conscious collective effort, we might manage to fall in line with what was once given and is now lost. Perhaps, we can even achieve to contact the deeper inner truth that everyone carries and this way get to the atonement, the catharsis by acknowledging that we all carry within us a small piece of the puzzle of human existence. Nothing more, nothing less.

Kostis Lioliopoulos



Το κύκνειο άσμα του Ευριπίδη, μια τόσο πρωτοφανής όσο και πρωτογενής σπουδή πάνω στην σύγκρουση τέχνης και γνώσης, θρησκείας και πίστης, σκότους και φωτός, ενστίκτων και λογικής, αισθημάτων και νόησης. Μόνο και μόνο το άκουσμα των λέξεων ἅρχαία τραγωδία῞στην ίδια πρόταση με την ερώτηση ῞Θέλεις να γράψεις τη μουσική;῞ήταν αρκετό για να μου προκαλέσει έναν ενθουσιασμό τόσο έντονο, που μόνο με το φόβο αποτυχίας του εγχειρήματος μπορούσε να συγκριθεί.

Κι αυτό γιατί αφ ενός, είναι η πρώτη φορά που κάνω κάτι τέτοιο και αφ ετέρου γιατί είναι κατόπιν μιας συλλογικής καλλιτεχνικής παρόρμησης μεταξύ μερικών αδελφικών μου φίλων με τους οποίους συμμερίζομαι την άποψη πως η τέχνη είναι μια ζωντανή μορφή έκφρασης και συνεπώς αν δεν κινηθεί, δεν εξελιχθεί, δεν προσαρμοστει σε ένα σύγχρονο εικαστικό περιβάλλον, θα καταλήξει να θεωρείται ως κάτι μουσειακό, το οποίο μπορείς να κοιτάς με σεβασμό και δέος, αλλά πότέ να μην το ακουμπάς.

Σε μια πρώτη ανάγνωση του έργου αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η συμπυκνωμένη γραφή του, γεμάτη αλήθειες και νοήματα τόσο παραμελημένα στις μέρες μας που η αξία τους γινόταν άμεσα αντιληπτή από μέσα προς τα έξω, σαν από μια βαθύτερη ψυχική ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους και τους εαυτούς μας μέσω αυτής της διαχρονικής ένωσης με τις αξίες του παρελθόντος, προς κάτι πέρα από τους εαυτούς μας, κάτι πέρα για πέρα αληθινό.

Ήμουν πλέον αντιμέτωπος με τα πρακτικά προβλήματα του εγχειρήματος.

Έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρω τη μουσική ένωση του τότε με το τώρα καθώς και της ανατολικογενούς πορείας της διονυσιακής λατρείας με τον δυτικότροπο αρχαιοελληνικό λογισμό.

Η απάντηση, όπως ήταν ίσως αναμενόμενο, ήρθε εν μέρει μέσα από το ίδιο το κείμενο.

῞Ήρθα από την πολύχρυση γη των λυδών και των φρυγών..῞ λέει ο Διόνυσος στην πρώτη κιόλας σκηνή του έργου. Ήταν αρκετό για να πυροδοτήσει μια σειρά μουσικών εντυπώσεων στο μυαλό μου, που είχε σαν αποτέλεσμα να χρησιμοποιήσω ως βάση την φρυγική διατονική κλίμακα σε συνδυασμό με αρχαιοελληνικά μονωδιακά μοτίβα και σύγχρονους τρόπους στατικής, ῞ελεύθερης῞ και μετακινούμενης τονικότητας των μουσικών θεμάτων.

Άλλες επιρροές που είχαν καθοριστικό ρόλο στη σύνθεση των χορικών για μένα ήταν η μυσταγωγική ατμόσφαιρα της μουσικής των αμερικανών Slint, η κληρονομιά αρμονικής καινοτομίας των C.Debussy, M.Ravel και E.Satie όπως και η αφανής συνέχεια της σύγχρονης μουσικής και της jazz μέσω του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού και της ακραίας εκφραστικότητας της ῞νέας῞ μουσικής του John Cage.

Ελπίζω πως το αποτέλεσμα θα δικαιώσει την επιλογή μας να επαναδιαπραγματευτούμε και να παρουσιάσουμε εκ νέου ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ελληνικής και παγκόσμιας κληρονομιάς και με αυτήν τη συνειδητοποιημένη συλλογική προσπάθεια, ίσως κατορθώσουμε να ευθυγραμμιστούμε με αυτό που ήταν κάποτε δεδομένο και πλέον έχει χαθεί. Ίσως, ακόμα, μπορέσουμε να επιτύχουμε την επαφή με την βαθύτερη εσωτερική αλήθεια που φέρει ο καθένας μέσα του και με αυτόν τον τρόπο να φτάσουμε στην εξιλέωση, την κάθαρση μέσω της αναγνώρισης πως όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα μικρό κομμάτι του γρίφου της ανθρώπινης ύπαρξης.

Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Κωστής Λιολιόπουλος



The Chorus in Euripides’ Bacchae consists of Maenads, priestesses in a state of theopneustic frenzy, who participate in orgiastic mysteries and ecstasy rituals in the mountains, away from the cities. This Chorus has been divested of any element of culture, logic, conscience and returns to earth, to nature, to drive, to instinct. The costume of the Chorus is inspired by its own identity, as it was perceived by Euripides. The Chorus is isolated from the world of reason, conscience, measure, city and culture and enters the world that characterizes Dionysus: into the mysterious and dark currents of nature, that no one has power to control. The layers of this nature that are diverging, overlapping, crude, but at the same time when combined can produce an animal movement and thus natural are reflected in this costume, through the use of different materials. It is not the human body providing movement and rhythm to the garment, making it obey to a measure. Instead, the garment produces itself a rhythm that carries away the body, a body perceived as an animal and not as culture.

Eleana Thalassoudi


Ο χορός στις Βάκχες του Ευριπίδη αποτελείται από τις Μαινάδες, ιέρειες σε κατάσταση ένθεης μανίας, που συμμετέχουν σε οργιαστικά μυστήρια και τελετές έκστασης, στα βουνά, μακριά από τις πόλεις. Ο χορός αυτός έχει απεκδυθεί κάθε στοιχείο πολιτισμού, λογικής, συνείδησης και επιστρέφει στη γη, στη φύση, στην ορμή, στο ένστικτο. Το κοστούμι του χορού είναι εμπνευσμένο από την ίδια την ταυτότητά του, όπως την αντιλαμβάνεται και την αποδίδει ο Ευριπίδης. Απομονώνει το χορό από τον κόσμο της λογικής, της συνείδησης, του μέτρου, από τον κόσμο της πόλης και από τον πολιτισμό της, τον βυθίζει στον κόσμο που εκφράζει ο Διόνυσος, στα μυστηριώδη και σκοτεινά ρεύματα της φύσης, τα οποία κανείς δεν έχει δύναμη να ελέγξει. Στο κοστούμι αυτό μέσω της επιλογής διαφορετικών υλικών αποτυπώνονται τα στρώματα αυτής της φύσης, ετερόκλητα, αλληλοεπικαλυπτόμενα, τραχιά, που όμως ταυτόχρονα συνδυαζόμενα παράγουν μια κίνηση ζωική, επομένως φυσική. Δεν είναι το ανθρώπινο σώμα που δίνει κίνηση και ρυθμό στο ένδυμα, κάνοντάς το να πειθαρχεί σ΄ ένα μέτρο, αλλά το ένδυμα παράγει από μόνο του ένα ρυθμό που παρασύρει το σώμα, το σώμα ως φύση ζωική και όχι ως έκφραση πολιτισμού.

Ελεάνα Θαλασσούδη


My goal was to take pictures that reveal a small piece of the project while happening.

Thus, a photographic record of a constantly growing and evolving process was created.
The same happened during the setting up of the whole project.
This site arose from the need to communicate not only
the project itself ,as an artistic result, but also its creative process.

Mike Rafail


Στόχος μου ήταν να τραβήξω φωτογραφίες που να αποκαλύπτουν ένα μικρό δείγμα της εργασίας την ώρα που συνέβαινε.

Έτσι, δημιουργήθηκε ένα φωτογραφικό αρχείο της διαδικασίας που συνεχώς μεγαλώνει και εξελίσσεται όπως συμβαίνει
και με το στήσιμο του όλου εγχειρήματος. Ο ιστότοπος αυτός προέκυψε από την αναγκαιότητα να επικοινωνηθεί όχι μόνο
η παράσταση αυτή καθἀυτή σαν ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, αλλά και η δημιουργική της διαδικασία.

Mike Rafail