Solo Performance by Andreas Konstantinou

θθ – Τhe Team

kostas

We searched the memory of ancient tragedy in us.

The most tangible samples of representation from ancient Greece are the sculptures.
We found the idea of ​​a living statue interesting.
In an attempt to integrate our concept into the performance we chose the most essential material in sculpture, the clay.
Clay is a living material.
We watched all its stages.
From liquid it becomes solid. From a whole mass that covers the body, it breaks creating smaller and larger cracks
and ends up getting torn off along the recollection of the story, leaving a few traces on the numb skin.

The background of the performance had to be simple and allow the actor to interact with it.
For this reason we chose a versatile material in terms of dimension.
The basic idea was to create a spot in the world that we set, where the dramatic personae could be presented.

We chose the shape of the circle and set in the centre of it the divine symbol of the play, the ∞ (infinite).
Every character of the play is presented within this area.
The chorus appears through a music and sound equipment installation.
The messengers appear in a larger circle defined by light.”

Konstantinos Pavlidis

——

Αναζητήσαμε την μνήμη της αρχαίας τραγωδίας μέσα μας.

Τα πιο χειροπιαστά δείγματα αναπαράστασης από την αρχαία Ελλάδα είναι τα γλυπτά.
Θεωρήσαμε ενδιαφέρουσα την ιδέα ενός ζωντανού ανδριάντα.
Στην απόπειρα ενσωμάτωσης της ιδέας μας στην παράσταση επιλέξαμέ το πιο βασικό μέσο της γλυπτικής, τον πηλό.
Ο πηλός είναι ένα ζωντανό υλικό.
Τον παρατηρήσαμε σε όλα του τα στάδια.
Από υγρός γίνεται στερεός, από ενιαία μάζα που καλύπτει το σώμα, σπάει δημιουργώντας
μικρές και μεγάλες ρωγμές και καταλήγει να αποκολλάται παίρνοντας μαζί του την αναμνηση της ιστορίας
που έχει ειπωθεί, αφήνοντας μερικά ίχνη της πανω στην μουδιασμένη δερματική συνέχεια.

Το σκηνικό της παράστασης έπρεπε να είναι απλό και να επιτρέπει στον ηθοποιό να διαδρά μαζί του.
Για τον λόγο αυτό επιλέξαμε ένα υλικό ευμετάβλητο σε οτι αφορά τις διαστάσεις του.
Η βασική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί ένα σημείο μέσα στον κόσμο που στήναμε, στο οποίο να
εμφανίζονται τα πρόσωπα του δράματος.

Επιλέξαμε το γεωμετρικό σχήμα του κύκλου και ορισαμε στο κέντρο αυτού το θεϊκό σύμβολο της παράστασης, το ∞
Όλοι οι χαρακτήρες του έργου παρουσιάζονται στον χώρο αυτό.
Ο χορός εμφανίζεται σε μια εγκατάσταση μουσικού και ηχητικού εξοπλισμού.
Οι αγγελιαφόροι εμφανίζονται σε έναν μεγαλύτερο κύκλο ορισμένο από το φως.

Κωνσταντίνος Παυλίδης

 

DSC_5876

Bacchae.

The swan-song of Euripides, such a phenomenal and primary study on the collision of art and knowledge, religion and belief, darkness and light, instincts and logic, emotion and intellect. Just hearing the words ancient tragedy in the same sentence with the question; “Would you like to write the music?” was enough to trigger an enthusiasm so intense that could be compared only with the fear of failure of the project.

That’s because on the one hand, this was the first time I did something like this and on the other hand because it was something arising from a collective artistic impulse among some fraternal friends of mine with whom I share the same view. The view that art is a living form of expression and therefore if it does not move and evolve, if it is not adapted to a contemporary visual environment, it will end up being obsolete, something that can be looked at with respect and awe, but can never be touched.

In a first reading of this play I was particularly struck by its condensed writing, full of truths and meanings so neglected nowadays that their value was immediately perceptible from the inside out. As if it comes from a deeper psychological need to redefine our objectives and ourselves through this timeless union with the values ​​of the past, to something beyond ourselves, something absolutely true.

Somehow I had to find the connection between the music of now and then and the Eastern course of Dionysus worship through the West-approaching ancient Greek thought.

The answer, as might have been expected, came partly though the text itself.

“I have left the wealthy lands of the Lydians and Phrygians”.. Dionysus says in the very first act of the play. That alone was enough to trigger a series of musical impressions in my mind, which resulted in my using the Phrygian diatonic scale combined with ancient monodic themes and contemporary ways of static, free and tone shifting musical themes as a basis.

Other influences that played a decisive role in the synthesis of chorales for me was the mystagogic atmosphere of the music of the Slint, the heritage of the harmonious innovation of C. Debussy, M. Ravel and E. Satie as the implicit continuity of contemporary music and jazz through the free improvisation and the extreme expressiveness of the music of John Cage.

I hope that the result will justify our choice to renegotiate and re-introduce such an important part of Greek and world heritage and that through this conscious collective effort, we might manage to fall in line with what was once given and is now lost. Perhaps, we can even achieve to contact the deeper inner truth that everyone carries and this way get to the atonement, the catharsis by acknowledging that we all carry within us a small piece of the puzzle of human existence. Nothing more, nothing less.

Kostis Lioliopoulos

———

Βάκχες.

Το κύκνειο άσμα του Ευριπίδη, μια τόσο πρωτοφανής όσο και πρωτογενής σπουδή πάνω στην σύγκρουση τέχνης και γνώσης, θρησκείας και πίστης, σκότους και φωτός, ενστίκτων και λογικής, αισθημάτων και νόησης. Μόνο και μόνο το άκουσμα των λέξεων ἅρχαία τραγωδία῞στην ίδια πρόταση με την ερώτηση ῞Θέλεις να γράψεις τη μουσική;῞ήταν αρκετό για να μου προκαλέσει έναν ενθουσιασμό τόσο έντονο, που μόνο με το φόβο αποτυχίας του εγχειρήματος μπορούσε να συγκριθεί.

Κι αυτό γιατί αφ ενός, είναι η πρώτη φορά που κάνω κάτι τέτοιο και αφ ετέρου γιατί είναι κατόπιν μιας συλλογικής καλλιτεχνικής παρόρμησης μεταξύ μερικών αδελφικών μου φίλων με τους οποίους συμμερίζομαι την άποψη πως η τέχνη είναι μια ζωντανή μορφή έκφρασης και συνεπώς αν δεν κινηθεί, δεν εξελιχθεί, δεν προσαρμοστει σε ένα σύγχρονο εικαστικό περιβάλλον, θα καταλήξει να θεωρείται ως κάτι μουσειακό, το οποίο μπορείς να κοιτάς με σεβασμό και δέος, αλλά πότέ να μην το ακουμπάς.

Σε μια πρώτη ανάγνωση του έργου αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η συμπυκνωμένη γραφή του, γεμάτη αλήθειες και νοήματα τόσο παραμελημένα στις μέρες μας που η αξία τους γινόταν άμεσα αντιληπτή από μέσα προς τα έξω, σαν από μια βαθύτερη ψυχική ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους και τους εαυτούς μας μέσω αυτής της διαχρονικής ένωσης με τις αξίες του παρελθόντος, προς κάτι πέρα από τους εαυτούς μας, κάτι πέρα για πέρα αληθινό.

Ήμουν πλέον αντιμέτωπος με τα πρακτικά προβλήματα του εγχειρήματος.

Έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρω τη μουσική ένωση του τότε με το τώρα καθώς και της ανατολικογενούς πορείας της διονυσιακής λατρείας με τον δυτικότροπο αρχαιοελληνικό λογισμό.

Η απάντηση, όπως ήταν ίσως αναμενόμενο, ήρθε εν μέρει μέσα από το ίδιο το κείμενο.

῞Ήρθα από την πολύχρυση γη των λυδών και των φρυγών..῞ λέει ο Διόνυσος στην πρώτη κιόλας σκηνή του έργου. Ήταν αρκετό για να πυροδοτήσει μια σειρά μουσικών εντυπώσεων στο μυαλό μου, που είχε σαν αποτέλεσμα να χρησιμοποιήσω ως βάση την φρυγική διατονική κλίμακα σε συνδυασμό με αρχαιοελληνικά μονωδιακά μοτίβα και σύγχρονους τρόπους στατικής, ῞ελεύθερης῞ και μετακινούμενης τονικότητας των μουσικών θεμάτων.

Άλλες επιρροές που είχαν καθοριστικό ρόλο στη σύνθεση των χορικών για μένα ήταν η μυσταγωγική ατμόσφαιρα της μουσικής των αμερικανών Slint, η κληρονομιά αρμονικής καινοτομίας των C.Debussy, M.Ravel και E.Satie όπως και η αφανής συνέχεια της σύγχρονης μουσικής και της jazz μέσω του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού και της ακραίας εκφραστικότητας της ῞νέας῞ μουσικής του John Cage.

Ελπίζω πως το αποτέλεσμα θα δικαιώσει την επιλογή μας να επαναδιαπραγματευτούμε και να παρουσιάσουμε εκ νέου ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ελληνικής και παγκόσμιας κληρονομιάς και με αυτήν τη συνειδητοποιημένη συλλογική προσπάθεια, ίσως κατορθώσουμε να ευθυγραμμιστούμε με αυτό που ήταν κάποτε δεδομένο και πλέον έχει χαθεί. Ίσως, ακόμα, μπορέσουμε να επιτύχουμε την επαφή με την βαθύτερη εσωτερική αλήθεια που φέρει ο καθένας μέσα του και με αυτόν τον τρόπο να φτάσουμε στην εξιλέωση, την κάθαρση μέσω της αναγνώρισης πως όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα μικρό κομμάτι του γρίφου της ανθρώπινης ύπαρξης.

Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Κωστής Λιολιόπουλος

 

DSC_5983

The Chorus in Euripides’ Bacchae consists of Maenads, priestesses in a state of theopneustic frenzy, who participate in orgiastic mysteries and ecstasy rituals in the mountains, away from the cities. This Chorus has been divested of any element of culture, logic, conscience and returns to earth, to nature, to drive, to instinct. The costume of the Chorus is inspired by its own identity, as it was perceived by Euripides. The Chorus is isolated from the world of reason, conscience, measure, city and culture and enters the world that characterizes Dionysus: into the mysterious and dark currents of nature, that no one has power to control. The layers of this nature that are diverging, overlapping, crude, but at the same time when combined can produce an animal movement and thus natural are reflected in this costume, through the use of different materials. It is not the human body providing movement and rhythm to the garment, making it obey to a measure. Instead, the garment produces itself a rhythm that carries away the body, a body perceived as an animal and not as culture.

Eleana Thalassoudi

———

Ο χορός στις Βάκχες του Ευριπίδη αποτελείται από τις Μαινάδες, ιέρειες σε κατάσταση ένθεης μανίας, που συμμετέχουν σε οργιαστικά μυστήρια και τελετές έκστασης, στα βουνά, μακριά από τις πόλεις. Ο χορός αυτός έχει απεκδυθεί κάθε στοιχείο πολιτισμού, λογικής, συνείδησης και επιστρέφει στη γη, στη φύση, στην ορμή, στο ένστικτο. Το κοστούμι του χορού είναι εμπνευσμένο από την ίδια την ταυτότητά του, όπως την αντιλαμβάνεται και την αποδίδει ο Ευριπίδης. Απομονώνει το χορό από τον κόσμο της λογικής, της συνείδησης, του μέτρου, από τον κόσμο της πόλης και από τον πολιτισμό της, τον βυθίζει στον κόσμο που εκφράζει ο Διόνυσος, στα μυστηριώδη και σκοτεινά ρεύματα της φύσης, τα οποία κανείς δεν έχει δύναμη να ελέγξει. Στο κοστούμι αυτό μέσω της επιλογής διαφορετικών υλικών αποτυπώνονται τα στρώματα αυτής της φύσης, ετερόκλητα, αλληλοεπικαλυπτόμενα, τραχιά, που όμως ταυτόχρονα συνδυαζόμενα παράγουν μια κίνηση ζωική, επομένως φυσική. Δεν είναι το ανθρώπινο σώμα που δίνει κίνηση και ρυθμό στο ένδυμα, κάνοντάς το να πειθαρχεί σ΄ ένα μέτρο, αλλά το ένδυμα παράγει από μόνο του ένα ρυθμό που παρασύρει το σώμα, το σώμα ως φύση ζωική και όχι ως έκφραση πολιτισμού.

Ελεάνα Θαλασσούδη

 

My goal was to take pictures that reveal a small piece of the project while happening.

Thus, a photographic record of a constantly growing and evolving process was created.
The same happened during the setting up of the whole project.
This site arose from the need to communicate not only
the project itself ,as an artistic result, but also its creative process.

Mike Rafail

——

Στόχος μου ήταν να τραβήξω φωτογραφίες που να αποκαλύπτουν ένα μικρό δείγμα της εργασίας την ώρα που συνέβαινε.

Έτσι, δημιουργήθηκε ένα φωτογραφικό αρχείο της διαδικασίας που συνεχώς μεγαλώνει και εξελίσσεται όπως συμβαίνει
και με το στήσιμο του όλου εγχειρήματος. Ο ιστότοπος αυτός προέκυψε από την αναγκαιότητα να επικοινωνηθεί όχι μόνο
η παράσταση αυτή καθἀυτή σαν ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, αλλά και η δημιουργική της διαδικασία.

Mike Rafail

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s